6 maart 2021
Down door de lockdown
Ik zat in de auto en ik hoorde haar; een Meesteres, in Den Haag, pleitend voor haarzelf maar niet alleen haarzelf; ook voor haar slaafjes. Want hoe moesten zij zich voelen deze maanden van lockdown? En inderdaad… wij hebben het hier niet alleen over een behoefte die door sekswerkers kan worden ingewilligd. We hebben het hier over diepere verlangens en behoeftes die zomaar over het hoofd worden gezien. Het is niet alleen ‘even on hold’ staan. Je fysieke en mentale behoeftes kunnen niet worden vervuld. En dat is heftig!
Soms moet ik gewoon even op mijn plaats gezet worden
Ik weet van mezelf, als sub, dat als ik niet om de zoveel tijd mijn pak op mijn donder krijg (oftewel een mooie pijnsessie ervaar) dat ik kriegelig word, chagrijnig, onrustig of erger nog – voor de mensen om mij heen – opstandig. Soms moet ik gewoon even op mijn plaats gezet worden. Als ik een sessie krijg waarbij ik de pijn absorbeer of vernederingen onderga waardoor ik me klein kan voelen en alles los kan laten, voel ik me daarna als herboren. Een flinke huilbui die er anders niet uitkomt (stel je niet aan met dat gejank, hoor ik mezelf dan zeggen) kan zoveel verlichting en opluchting geven. Tranen die dan wel mogen vloeien, omdat ik de pijn wil verwerken. Hoe zit dat bij jullie?
Hoe komen jullie ‘aan jullie trekken’ om het maar even zo uit te drukken? Kunnen jullie wel even zonder? Wordt het zwaar? Hoe voelen jullie je? Heb je vervanging gevonden door te focussen op andere dingen? Ga je zelf aan de slag? Of ben jij zo’n bofkont die een Meesteres als vrouw of vriendin heeft en is de BDSM meer dan ooit aanwezig?
Ik hoor het graag! Misschien komen er nog goede tips binnen. Maar ondertussen gaan we aftellen he? Misschien als we dat met z’n allen doen, kunnen we de boel wat gaan forceren. Zweep erover, is mijn idee.
Hou vol lieve mensen! Nog even…
Kusje
annabel
