Een kutdag. Dolly Parton is niet meer onder ons. Normaal gesproken laten we dergelijk wereldnieuws ongemoeid. Dit keer niet. Uw redacteur van dienst wist haar ergens beginjaren negentig te interviewen. Een broekie nog, éénpittertje toen al (tegenwoordig ZZP’er geheten) ennu… bloednerveus natuurlijk.
Maar ook: wars van dertien in een dozijn stukkies. Dus… ik sjouwde een platenspeler mee, het singletje Jolene en speelde die af als start van het tweegesprek. Maarrrr… op 33 i.p.v. 45 toeren per minuut. Ze was verrukt! Hoewel ze toen al meerdere studio’s had, was zij en niemand rondom haar op het idee gekomen dit topnummer langzamer af te draaien.
I sound like a reversed sissy!
Het is een waanzinnig artikel geworden. Kennelijk gealarmeerd door mevrouw Partons enthousiasme, wilden de managers rondom haar het stukkie toch eerst even lezen. Dus ik weer zweten, toen op de Engelse vertaling.
Helaasch… ik mocht het stukkie niet verkopen en laten publiceren. Mevrouw Parton belde zelf, vanuit het nieuwe Duitsland waar ze toen was. Ze baalde er ook van. Maar publicatie, ook al was het in het Nederlands, zou destijds niet uitkomen. Ze vroeg me ook wat m’n financieel verlies hierdoor was; ze zou alles compenseren. Misschien had ik “alles” kunnen vragen, maar rekende slechts mijn tijd voor het gewone interview, de rechten en de vertaling.
Lul die ik was. Of niet? Ik weet het niet. Nog steeds niet. Het was een topervaring met deze Godin. Die (dus) ook mens onder de mensen, Vrouw onder de vrouwen was. En het interview? Dat neem ik mee in mijn graf.
Richie66
